Psychologia społeczna jest złożoną, teoretyczną nauką, zajmującą się analizą i badaniem wpływów, relacji oraz zachowań człowieka w środowisku innych osób. Wśród jednego z najtrudniejszych zagadnień jest z całą pewnością charakterystyka osobowości intro i ekstrawertywnej.
Pierwsza z nich oznacza, że człowiek jest ukierunkowany do wewnątrz, rozważając treść własnych przeżyć. Najczęściej trzyma się na uboczu, nie wypowiada się, nie martwi się, ale jest pełen rezerwy, która utrudnia mu dynamiczną zmianę środowiska. Introwertyk to osoba spokojna, lubiąca analizę własnej osoby. Wykazuje większe zainteresowanie teoriami niż ludźmi. Kontaktuje się wyłącznie w wąskim gronie, z jednostkami które doskonale zna.
Introwertyk w ujęciu psychologii społecznej lubi robić plany na przyszłość, dywagując i przymierzając się do pewnych zadań, często ma rozterki. Nie lubi kierować się impulsem, traktuje wszystko bardzo poważnie, trudno go wyprowadzić z równowagi i nie przejawia zachowań agresywnych. W społeczeństwie postrzegany jest jako jednostka nastawiona pesymistycznie, ale lojalna w swoich działaniach.
Odbiciem lustrzanym introwertyka jest osobowość ekstrawertywna, czyli człowiek, który charakteryzuje się zwracaniem ku przedmiotom, łatwo nawiązujący kontakt z otoczeniem. Przebywanie z innymi sprawia mu przyjemność, jest otwarty, mając skłonność do akceptacji środowiska. Co ważne – nie przywiązuje się do konkretnego środowiska, chce obcować w pędzie życia, jest osobą towarzyską, powszechnie lubianą i akceptowana.
Ekstrawertyk cechuje się wykazywaniem potrzeby rozmowy, kontaktu ze społeczeństwem. Lubi dużo zmian, dowcipy, a na wszystko ma gotowe odpowiedzi. Jest postacią najczęściej beztroską, optymistyczną, niestety skłonną do reakcji czasami agresywnych. Ekstrawertyk nie zawsze jest odbierany przez innych jako osoba rzetelna, ale jest społecznie dobrze rozwinięty.