Wraz z przyjściem dziecka na świat możesz nawet nie podejrzewać, że po uzyskaniu 10 punktów w skali Apgar Twojemu dziecku może coś dolegać. Jednym z bardziej powszechnych schorzeń, z którymi być może będziesz musiała sobie poradzić jest stulejka u dzieci. Jak ją rozpoznać? Jak do niej nie dopuścić? Jak w końcu sobie z nią radzić?
Rozpoznanie stulejki u dziecka jest stosunkowo łatwe. Jeśli zdjęcie napletka jest utrudnione poprzez jego zwężenie prawdopodobnie to stulejka niepełna, w przypadku niemożności zdjęcia napletka prawdopodobnie masz do czynienia ze stulejką całkowitą. Musisz pamiętać, że stulejka u dziecka do trzeciego roku życia jest czymś powszechnym, gdyż napletek jest zlepiony z żołędzią. Dopiero po tym czasie należy udać się do urologa dziecięcego.
Do tego czasu bardzo ważne jest, abyś zadbała o staranną higienę i pielęgnację miejsc intymnych dziecka tak, aby nie doszło do pojawienia się stanów zapalnych cewki moczowej, czy napletka. Musisz również pamiętać, że nie niedopuszczalne jest odciąganie napletka na siłę, gdyż może dojść do pojawienia się bolesnych blizn i zgrubień. Pierwszą próbę zdjęcia napletka, o ile nie jest ona bolesna, możesz przeprowadzić u dziecka, gdy skończy dwa lata i powtórzyć ją za dwa, trzy miesiące.
Gdy tego typu zabiegi nie przyniosą efektów konieczna jest wizyta u lekarza, który stwierdzi, czy konieczny jest zabieg, czy może warto zastosować maści sterydowe (przy bardzo małych zwężeniach napletka).
Zabieg operacyjny jest dość bolesny, jednak warto się na niego zdecydować jak najwcześniej i oszczędzić dziecku bólu w życiu dorosłym. U dzieci przeprowadzany jest on w znieczuleniu ogólnym, u dorosłych zwykle w znieczuleniu miejscowym. Zwykle polega na poszerzeniu napletka, rzadziej na jego całkowitym usunięciu, zwanym obrzezaniem.
Dziecko powinno wrócić do zdrowia po około sześciu tygodniach, jednak w tym czasie powinnaś zadbać o odpowiednią pielęgnację rany pooperacyjnej, aby nie było mowy o infekcji, czy stanie zapalnym. Gojenie się blizny po operacji może trwać nawet do roku, jednak nie jest już ono już na tyle uciążliwe, że mogłoby utrudniać normalne funkcjonowanie.