Był sobie dziad i baba, bardzo starzy oboje, ona trzęsąca i słaba, a on skurczony we dwoje. Mieli chatkę maleńką, równie starą jak oni, jedno miała okienko i jeden był wchód do niej. Baba omiotła chatkę uważnym, krytycznym spojrzeniem i powiedziała: dziadzie, odnoszę takie wrażenie, że życie już niedługo z tej chatki nam uleci. Co zostawimy w spadku dla naszych dobrych dzieci? Wprawdzie, nawet na święta nie przyślą listu ni kartki, lecz trzeba wziąć pod uwagę, że strumień życia wartki gna je po całym świecie za chlebem i wygodą. No cóż, trzeba zrozumieć, że taka jest ta młodość.